02. Akwizycja i analiza - czyli jak kierowcy autobusów pociągają za sznurki.
Mógłbym kłamać, że nie wiem od czego zacząć - ale wiem doskonale. Wszystko zaczęło się na dobre pewnego wrześniowego popołudnia 2011. I naprawdę nie chcę tutaj zabrzmieć jak jakiś boomer, że “kiedyś to było” a dzisiaj to tylko te tiktoki i gówniarze na kukirinach – ale k... naprawdę kiedyś to było. Świat był mniejszy – a dokładnie mój świat. Pochodziłem z obrzeży małego miasta i 99.9% moich aktywności ograniczało się do podróży do szkoły. Po 10 latach latania w tę i nazad do jednego budynku postanowiłem zaszaleć i zamiast do regionalnego liceum, wybrałem się do największego w powiecie (od zera do klasy średniej - i to w 10 lat!). Zmiana otoczenia była dla mnie niemal jak ta słynna “tabula rasa” - nowi ludzie, nowe miejsca. Człowiek w takiej sytuacji jest trochę bardziej otwarty na nowe znajomości - i to pewnie dodało mi odwagi, kiedy na przystanku zauważyłem A. A nie była do końca nieznajomą a bardziej przysłowiową “znajomą znajomej” - tę oryginalną znajomą tutaj nazwiemy H. Do H zdarzyło mi się czuć jakąś miętę, H z kolei nic do mnie nie miała - nawet szacunku. Wypadkową tych wszystkich rzeczy był dostęp do mocy, opisanej w starożytnych inskrypcjach (miej wyjebane a będzie ci dane), kiedy zupełnie jak nie ja podszedłem do A:
“... pamiętam cię z gimnazjum”.
Poszło... całkiem dobrze (jak na mnie to wyszło k... zajebiście). Te 20 minut, jakie dostaliśmy łaskawie od rozkładu jazdy to było za mało, żeby wyczerpać tematy do rozmowy: Metallica wybrana najlepszym zespołem 30 – lecia - czemu nie Nirvana (nie wiem, choć się domyślam), polecajki książkowe (“Kto zabił Kurta Cobaina”), muzyczne (Alice in Chains). Przyjazd autobusu brutalnie przerwał te rozwijające się filozoficzne dysputy.
Każde z nas myślało to samo - że to było miłe, jednorazowe spotkanie. Oczywiście byliśmy trochę idiotami i nie pomyśleliśmy, że skoro przez rozkład jazdy i plany lekcji trafiliśmy na siebie na tym nieszczęsnym przystanku, to zapewne trafimy znowu. To na pewno kierowcy autobusów pociągali za sznurki!
No i tak rozwijała się ta nasza znajomość - od przystanku do przystanku. Raz czy drugi spędziliśmy w tym nieszczęsnym miejscu prawie godzinę, bo akurat “przypadkiem” oboje musieliśmy czekać na autobus. Mówię wam – to ci przebiegli kierowcy autobusów wszystko ukartowali! Koniec końców ja jeździłem na miesięczny u jednego przewoźnika (i jak mi plan lekcji nie pasował to kiblowałem do następnego) a ona po prostu nie chciała wracać wcześniej. Był to pierwszy raz, kiedy ktoś wybrał czas spędzony ze mną ponad cokolwiek innego – i ja jakby do dzisiaj nie jestem najmądrzejszy w te klocki, także nie od razu załapałem, że ona nie musi tam tyle czekać a po prostu lubi ze mną rozmawiać.
Po słonecznym wrześniu nastał tzw. piździernik, ale wnętrza przepełnionych PKS-ów nie chłodniały - podobnie jak nasze rozmowy. Dopiero wtedy – po tych wszystkich dysputach w autobusie, na przystanku - uświadomiłem sobie, że trzymam w łapie takie zabawne urządzenie, które umożliwia wysyłanie wiadomości na odległość. To był 2011, ale telefony już działały, nawet w tej mojej wiosce - oczywiście jeśli chcesz pisać sms, o tik-toku wtedy nikt nie myślał. Także wymieniliśmy się numerami i oczywiście – nie pisałem. Przez jakieś 2 tygodnie - było to oczywiście podszyte strachem, bo ostatnia osoba, z którą wymieniłem numery (H)... no cóż, pisanie z nią było nieco jednostronne. Późniejsze wydarzenia dodały mi jednak odwagi.
Za dodanie mi odwagi medal powinien dostać mój pies – Dino. Wtedy jeszcze szczeniak. Zawsze był żarłoczny, ale wtedy przeszedł samego siebie, bo przegryzł kabel od ładowarki. Wkurwienie tamtego momentu dodało mi odwagi, toteż wysłałem do A wiadomość, zawierającą dwa słowa:
“pomóż mi”
Odpowiedź przyszła bardzo szybko – po kilku minutach:
A: “Co się stało?”
C (ja): “Głupi pies - zeżarł mi ładowarkę, chcę go zabić”
A: “Ja bym nie zrobiła mu krzywdy, kocham zwierzęta”
Takim oto sposobem, kochany zwierzak pomógł mi odblokować kolejny poziom znajomości. Oczywiście nie wymienialiśmy wiadomości za często - wielu współczesnych, młodych ludzi nie potrafi objąć umysłem tego, że sms kiedyś nie był darmowy. Mowa pisana funkcjonowała trochę jak ta u tolkienowskich Entów*, używało się jej głównie, żeby pisać o sprawach, które były warte tego, żeby poświęcić 20 groszy na ich wysłanie. Ta, jasne.
Znajomość rozkwitała - A czuła się w moim towarzystwie coraz bardziej wyluzowana, ja wręcz przeciwnie. Chyba wtedy hormony zaczynały płatać mi figle, bo kiedy usłyszałem, że zamierza startować w konkursie znajomości książek o Wiedźminie, dostałem z zazdrości małpiego rozumu – i też się zapisałem.
To wyluzowanie udało się A chyba aż za bardzo, bo w pewnym momencie napomknęła, że prowadzi bloga – nie wiedziała jeszcze, jak bardzo niefortunne to było wyznanie. Trafiła bowiem na kolesia, którego determinacji dorównuje tylko emocjonalny debilizm.
Mimo że połączenie internetowe w mojej wiosce napędzane było kornikami i przeciętna strona ładowała się prawie minutę to tak - przekopałem kilkadziesiąt serwisów po mglistych słowach kluczowych jak “nirvana” i znalazłem tego nieszczęsnego bloga. Odkryłem, że wspomina na nim również o mnie. Nie będę ukrywał, było to dla mnie niezwykłe uczucie - spojrzeć na siebie jej oczami. Dostałem sympatyczny nickname – Frodo (niski, roztrzepane długie włosy, fan książek Tolkiena - naprawdę celnie!), zostałem też nazwany osobą bezpretensjonalną i bardzo autentyczną. Wydaje mi się, że to był ten moment – w którym zrozumiałem, że jestem zadurzony po uszy i nie ma dla mnie ratunku. Jednocześnie świadomość, że nie gramy już na równych zasadach chodziła za mną jak cień a ja, oprócz determinacji mam też inne wady – na przykład nie lubię kłamać.
Z czasem, jako że mieszkaliśmy całkiem niedaleko, zaczęliśmy się widywać poza rytmem dyktowanym przez tych przebiegłych kierowców. Tak oto ja, będący do bólu uczciwy, rozprułem się ze swoich znalezisk już na pierwszym takim spotkaniu. Nie wiem, czy dało się to rozegrać gorzej – gdyby istniały zawody wyznawania trudnej prawdy w możliwie najchujowszy sposób, moja akcja trafiłaby na podium. Zamiast spodziewanej złości dostałem jednak... apatię. I chcąc uratować ten - jednak dla mnie niezwykły - dzień uznałem, że rozpruję się też z tego, co mi leży na sercu. Czy dało się coś zrobić lepiej? Prawdopodobnie wszystko. Dało się też nie szukać tego bloga, dało się zrobić wiele rzeczy - ale mimo kompletnego braku wyczucia z mojej strony, jakimś cudem udało się uratować tamto spotkanie. Zastanawiałem się, jakim cudem nie skończyło się całkowitą tragedią, jednak odpowiedź przyszła dość szybko, z wyznaniem przez SMS od A - że trochę też czuje coś podobnego.
To co, obie strony są zainteresowane, także mamy szczęśliwy koniec? No cóż, niespecjalnie. Domyślacie się zapewne, że jeśli chodzi o relacje międzyludzkie nie byłem - i nie jestem - najostrzejszym ołówkiem w piórniku. A z kolei cóż... miała wątpliwości, czy chce przemieszczać naszą relację w takim kierunku. Oczywiście dla 15-latka na hormonowym haju słowa “słuchaj, nie czuję się komfortowo w takiej relacji” brzmią dziwnie podobnie do “słuchaj, ja ciebie tak kurwa trochę w chuj bardzo nie lubię”.
Z mojego punktu widzenia ta sytuacja była trudna do przyjęcia – lubimy się, rozmawiamy, po co to psuć? A nie była chyba emocjonalnie przygotowana na taką emocjonalną bliskość, szczególnie po tym jak zawiodłem jej zaufanie. Z drugiej strony byłem ja – nieumiejący odpuścić. Z tego wszystkiego spotkaliśmy się w połowie listopada po raz ostatni, żeby na spokojnie przegadać sprawy i cóż – nie doszliśmy do porozumienia. Zakończyliśmy znajomość.
Gdyby nasza historia zakończyła się w tym momencie, nie pamiętałabym wszystkiego tak dobrze. Czułem się przybity, ale te doświadczenia nie wychodziły poza typowy zakres przeżyć nastolatka – i gdyby nie wydarzenia z kolejnego miesiąca, pewnie te wspomnienia przepadłyby, podobnie jak późniejsze miłostki.
O wypadku dowiedziałem się stosunkowo wcześnie. Przypadkiem, widząc się z ojcem – tutaj musicie wiedzieć, że moi rodzice byli rozwiedzeni już wtedy od wielu lat i trochę nie przepadali za sobą (tak w c... bardzo). Była to chyba moja ostatnia wizyta u starego, jakoś niespecjalnie się dogadywaliśmy. Nie potrafił nawet poprawnie wymówić nazwiska, ale ja wiedziałem o kogo chodzi.
I tutaj wydarzyła się rzecz, której się troszkę po sobie nie spodziewałem - do tej pory miałem się raczej za człowieka myśli niż czynu, jednak tym razem działałem. Wierzcie mi, jeśli piekło istnieje to moim będzie obdzwanianie wszystkich szpitali w powiecie. Najlepsze jest to, że nie dowiedziałem się NICZEGO. Dopiero kiedy skończyły mi się miejsca do obdzwaniania zrozumiałem, że jest jeszcze jedno miejsce do odwiedzenia. Tak oto zajrzałem do jej domu rodzinnego – i dowiedziałem się nawet więcej, niż chciałem.
Odwiedziłem ją w szpitalu 2 razy. Były to moje pierwsze samodzielne wyprawy do stolicy i szczerze, taki wsiur jak ja czuł się nieco przytłoczony miejską dżunglą. Lubię sobie mówić, że z mojego wścibstwa wyszła jedna pozytywna rzecz, mianowicie skontaktowałem się z jej blogowymi znajomymi i przekazałem od nich pozdrowienia. Nawet sprawiłem jej prezent - kubek Alice in Chains. Pierwsza wizyta przeciągnęła się mocno i chyba przegiąłem grubo, bo siedziałem jakieś 4-5 godzin – nie przyszło mi do głowy, że mogłem być nieco męczący. Drugie spotkanie na szczęście trwało krócej - była to też nasza ostatnia bezpośrednia rozmowa. Po jej wyjściu ze szpitala próbowałem jeszcze pomagać, wysyłając lekcje, jednak nasze kontakty stały się mocno jednostronne. Przyznam, gdzieś w sobie liczyłem, że może coś się zmieniło i sprawa nie jest stracona, ale rozumiałem, że poleganie na tym to głupota. Oczekiwałem jednak choćby minimum wdzięczności a nie dostałem nawet jednego “dziękuję”. A zrobiła się opryskliwa i traktowała mnie protekcjonalnie – ja z kolei mając ujemną inteligencję emocjonalną zabiegałem choćby o skrawek jej atencji, wręcz emocjonalnie się przed nią płaszcząc. Któregoś poranka prawda uderzyła we mnie jak ciężarówka - nie warto było robić nic. Dałem sobie spokój.
Człowiek, który nie ma w domu zwyczaju gadania o takich sprawach, bez przyjaciół, jest skazany na przepracowanie takich rzeczy samotnie. Nastoletni wiek i brak dystansu to przepis na głupie pomysły, tak też zaczął się najciemniejszy etap tej historii – moja reakcja na odrzucenie. Myślałem o skończeniu ze sobą, nawet zrobiłem research na temat możliwych metod. Prawda jest jednak taka, że nie chciałem żegnać się z życiem. Moja kochana mama jako samotna matka poświęciła dużo sił, żeby bez alimentów od starego zapewnić nam jakkolwiek godny byt - takie pozbawianie się życia byłoby skrajnym marnotrawstwem jej starań. Uczucie doprowadziło mnie na skraj – i uczucie z niego zawróciło.
Co do A to chyba uświadomiła sobie po jakimś czasie, że można było mnie lepiej potraktować. Miesiące później dostałem wiadomość - dwa zdania o jej stanie psychicznym: “każdy wydawał się jej zagrożeniem”. W tamtym okresie byłem nastawiony do A i całej tej sprawy raczej wrogo, dlatego uznałem, że takie chuj warte non-apology nie zasługuje na odpowiedź.
Cała ta sprawa doprowadziła do tego, że dosłownie odciąłem się na długi czas od uczuć - ograniczony umysł 16 latka uznał, że skoro emocje korelują tylko z cierpieniem, to lepiej nie mieć ich wcale. Byłem zły, że dałem się zranić, dlatego karciłem się mentalnie za jakikolwiek przebłysk, byłem wobec innych opryskliwy i nie wyniosłem żadnej przyjaźni z tamtego okresu. W szkole uważali mnie za dziwaka, a do względnej emocjonalnej normalności dochodziłem latami.
Przewrotnie okazało się, że w moim przypadku, to właśnie w bólu wykuła się największa determinacja. W tamtym okresie dużo robiłem, żeby uciec od wspomnień - czytałem do późna albo uczyłem się. Narzut intelektualny, jaki wtedy włożyłem w naukę wpłynął na moje życie w bardziej bezpośredni sposób - skończyłem liceum z najlepszymi ocenami. Nic też nie trzymało mnie w rodzinnej miejscowości, więc wyjechałem na studia i tak już zostałem.
Prawda jest taka, że wygrzebywanie się z takiego bagna to jednak proces - w czasie studiów również zmagałem się z brakiem poczucia własnej wartości - mimo całkiem dobrych wyników. Każde miłosne niepowodzenie bolało do tego stopnia, że przez długi czas jeszcze wierzyłem, iż coś jest ze mną nie tak. Dopiero pod koniec studiów naprawdę uwierzyłem, że wszystko tak naprawdę jest ze mną w porządku i zasługuję na miłość. Mniej-więcej w tamtym czasie poznałem O. O to jest jedyna osoba, o której z całą pewnością, bez zająknięcia, mogę powiedzieć, że jest dobra. Nie mogłaby być inna – gdyby była inna, nie zostałaby moją żoną.
Finał tej historii jest taki, że siedzę teraz przed komputerem i wspominam sprawy, od których minęło mi już drugie pół życia. Z doktoratem przy nazwisku, popijając kawę z kubka, który wygrałem za 5 miejsce w konkursie o Wiedźminie, na który zapisałem się przez zazdrość o dziewczynę, poznaną na przystanku w pewne wrześniowe popołudnie.
*) Słowa mowy Entów w Śródziemiu były tak długie, że porozumiewały się one ze sobą tylko w sprawach ważnych

Komentarze
Prześlij komentarz