01. Wstęp - czyli komu to potrzebne?
Wróciłem
Spośród wszystkich słów to chyba najlepiej oddaje stan, w jakim się znajduję. Po tych wszystkich latach uważam się za kogoś, kto wrócił z długiej podróży - nie w sensie dosłownym, chociaż udało mi się wybrać w kilka miejsc za państwowe pieniądze. Mój powrót ma oczywiście sens bardziej metaforyczny i może wielu z was wyda się to płytkie, ale dla mnie jest on wielowymiarowy.
To jest wstęp - każda dobra publikacja się nim rozpoczyna. Ma on nadać kontekst całej treści papieru, podać powody wykonania badań i nawet pokrótce, jednym zdaniem wskazać co one zmieniają. Oprócz tego zamierzam napisać jeszcze dwa: akwizycja i analiza, skupione na opowiedzeniu historii z mojej perspektywy (w miarę możliwości bez oceniania) oraz dyskusja – gdzie odniosę się do tych wydarzeń ze współczesnej perspektywy. Planuję tylko te 3 posty – nie mniej, nie więcej.
Obecnie posługuję się pseudonimem Carharoth667 – jest to jednak jakby moja współczesna tożsamość. Wcześniej posługiwałem się również pseudonimem The One. Lubię się do nich odnosić, mając na myśli samego siebie z różnych etapów życia.
The One powstał w czasach mojej wewnętrznej traumy, dlatego jest ze mną zawsze, kiedy wspominam stare dzieje. Szczerze mówiąc, patrząc z perspektywy czasu nie sądziłem, że ta trauma sięga tak głęboko - na tyle, że do dzisiaj się z niej do końca nie otrząsnąłem i prawdopodobnie zostanie ze mną do końca.
Carharoth667 jest postacią bardziej pragmatyczną i nastawioną na działanie. Zbiera w sobie cechy sprzed opisanych tutaj wydarzeń (reintrodukowane i zaakceptowane na nowo) jak i zupełnie nowe. Lubię sobie mówić, że narodził się na początku studiów, już po tym, jak opuściłem dom rodzinny. Pierwotnie miał to być Carcharoth666, ale stan upojenia zjadł jedno “c”, dodatkowo mimo błędnego zapisu, nick z numerem 666 był już zajęty. Z czasem zaakceptowałem ten ułomny pseudonim i cieszy mnie on, bo jest po prostu niebanalny.
1.2 Po co to wszystko?
Postanowiłem spisać wydarzenia sprzed 15 lat, bo powoli zacierają się w mojej pamięci. Wbrew pozorom pamiętam je dość dobrze – znacznie lepiej niż rzeczy, które nadeszły niedługo potem albo zdarzyły się tuż przed. Tak prawdopodobnie jest ze wspomnieniami, sprzężonymi z silnymi emocjami - szczególnie z pierwszym odwzajemnionym uczuciem. Niemniej łapię się na tym, że czasami zadaję sobie pytanie – czy to wydarzyło się naprawdę? Dlatego napiszę wszystko, co pamiętam zanim niegdyś intensywnie kolorowe karty całkowicie wyblakną albo wręcz zbutwieją w meandrach mojego umysłu.
Kolejnym powodem jest ułomność pamięci - pamiętam te wydarzenia, ale ludzka pamięć jest zawodna. Wielokrotnie łapałem się na tym, że moja wersja wydarzeń odbiega od wersji, przedstawionej przez innych. Dlatego chociaż wiem, że tamte rozdziały są zamknięte, to mam cichą nadzieję, że uczestnicy odnajdą kiedyś to archiwum i opowiedzą historię z własnej perspektywy. Chcę odróżnić to, co się wydarzyło naprawdę od halucynacji - niedoskonałej interpolacji, przeskoku ułomnego umysłu nad białymi plamami.
Inna sprawa to terapia i przepracowanie traumy - mógłbym pójść do profesjonalisty, ale wewnętrzny Janusz wzdraga się przed zapłaceniem za coś, co notabene może mieć za tzw. frajer. Moja ukochana małżonka ma na ten temat inne zdanie i z nas dwoje to ona jest tą mądrzejszą emocjonalnie - niemniej Carharoth667 mówi “let me have my way”, dlatego wybacz kochanie - zrobię to po mojemu.
Kolejną i ostatnią rzeczą jest mój stan kognitywny – teraz, mając prawie 31 lat jestem w pełni sił umysłowych, czego całe szczęście nie zrujnowała dekada chlania oraz (w ostatnich latach) ekspozycja na pracę z modelami językowymi. Wszystko co tu zostanie napisane powstaje bez pomocy sztucznej inteligencji, dlatego za wszystkie błędy wińcie proszę jedynie moją prawdziwą głupotę.
1.3 Kończąc
Każdy kto to czyta, powinien pamiętać o jednej ważnej rzeczy: nikt w tej historii nie zrobił nic fundamentalnie złego. Nie ma tu złych ludzi, nawet ludzi o złych intencjach - są jedynie zagubieni nastolatkowie. Dlatego, jeśli jesteś uczestnikiem tamtych wydarzeń, wiedz, że nie mam żalu. Jestem wdzięczny za to, co mnie spotkało, a krzywdy i traumy nie są twoją winą - są wynikiem niefortunnej sytuacji w domu oraz moich własnych tendencji do depresji. Z perspektywy czasu dostrzegam, że ta trauma i smutek ukształtowały fundamenty dla Carharotha – a ja, wbrew pozorom, lubię osobę, którą się stałem.
Tradycja nakazuje, żeby na koniec zarzucić piosenką, która oddaje mój aktualny nastrój - dlatego proszę bardzo:
W ciemnie mszy podziemnych
W całuny mrocznych myśli
Uciekam od nieboskłonów
Bryła dobrze oddaje stan, w jakim się znalazłem zaraz po tamtych wydarzeniach. Chciałem nie czuć już nic – bo uczucia dawały mi tylko cierpienie.
Ale wróciłem.
Komentarze
Prześlij komentarz