03. Dyskusja - czyli jak problemy pierwszego świata zasłaniają nam to, co naprawdę ważne.
Czas na zwieńczenie tej trylogii. Przyznaję, podróż do zdarzeń sprzed 15 lat wywołała u mnie dużo emocji – swoje szczegółowe wspomnienia, na “brudno” spisywałem ze łzami w oczach. Tworząc zredagowaną wersję bawiłem się za to doskonale. Trzeba wam wiedzieć, że w finalnym poście pominąłem część zdarzeń, które nie były moją historią - pierwotnie planowałem wstawić m.in. oryginalne zapisy z bloga A, ale O doradziła mi, żebym tego nie robił. Dołożyłem starań i chyba udało mi się nie upublicznić szczegółów historii, która nie jest moja.
Chciałem wierzyć, że moja współczesna perspektywa na pierwszą miłość jest raczej zdystansowana. Zacząłem spisywać wspomnienia i zrozumiałem, że to nie jest do końca prawda. Umiem obrócić tamto uczucie trochę w żart, bo wspominanie nastoletniej burzy hormonów jest po prostu zabawne – a większość z naszych problemów to były te słynne problemy pierwszego świata. Nadawałyby się do utworów Bullet for my Valentine. Potem dotarłem do momentu, w którym pojawiły się prawdziwe problemy i już do śmiechu mi nie było.
Problemy pierwszego świata
Dlaczego A powiedziała mi, że pisze tego nieszczęsnego bloga? Może był to przejaw nastoletniej próżności, może zwyczajnie chciała się pochwalić, wywołać mój podziw? Ciężko powiedzieć. Zgaduję, że to wyznanie zwyczajnie... nie było przemyślane. Tyle dobrego, że trafiła na kolesia o dobrych intencjach, który zachował całą tę wiedzę dla siebie. Dzisiaj wiem, że powinienem był wtedy raczej wstrzymać konie ciekawości i prostu dać spokój, nawet jeśli to od niej o wszystkim wiedziałem. Z drugiej strony, jeśli publikujesz swoje przemyślenia w sieci to musisz liczyć się z tym, że każdy może to przeczytać. Nie umiem powiedzieć czy to symetryczna sytuacja, ale idiotyzm był po obu stronach. Inną sprawą jest sam moment wyznania - dzisiaj mam wrażenie, że to jeden z kamieni węgielnych mojej osobowości. Dało się to zrobić lepiej i delikatniej, jednak koniec końców wolałem wybrać trudną prawdę i zaryzykować wszystko, niż opierać relację na kłamstwie. Jestem dumny z tego 15 - letniego chłopaka, który przemógł strach przed odrzuceniem, żeby żyć w zgodzie z samym sobą.
Uczucia potrafią przytłaczać i zgaduję, że to się działo w tym krótkim okresie, kiedy próbowaliśmy być razem. Nie każdy jest gotowy na bliskość a mój nastoletni umysł nie rozumiał, że u innych ludzi te sprawy nie muszą być proste. Ciężko wymagać od 15 – latka dojrzałości emocjonalnej i nabrania dystansu w takim momencie, ani od 16 – latki radzenia sobie z przytłaczającą sytuacją, szczególnie zaraz po dwóch bombach jakie na nią zrzuciłem (blog + uczucia). Dlatego nie mogliśmy się dogadać - ona chciała raczej powrotu do sytuacji wcześniej, dla mnie było już za późno. Nasza relacja nigdy nie wyszła poza wspólne spacery i trzymanie się za ręce, jednak finalnie wyszło jak u Kononowicza: nie było niczego.
Szczerze, dzisiaj rozumiem, że czasami tak po prostu jest – i nie wychodzi, nawet jeśli nie było złej woli po żadnej ze stron. Niemniej wszystko, co się wydarzyło do tego momentu to były po prostu problemy strywializowanych nastolatków.
Prawdziwe problemy
Prawda jest taka, że dopiero kiedy przyszły prawdziwe problemy, moje uczucia zostały poddane weryfikacji – gdyby to była tylko przelotna miłostka, po miesiącu od rozstania pewnie bym zwyczajnie machnął ręką i poszedł w swoją stronę. Ja jednak zdecydowałem się działać. Wystawiałem się na trudy, dyskomfort i finalnie dopiąłem swego. Dzisiaj, po latach wiem, że nie każdy na moim miejscu zrobiłby to samo. Czy to świadczy o tym, że moje uczucia były szczere i prawdziwe, czy raczej o moim przywiązaniu i desperacji? Nie wiem. Czy to wszystko czyni A antagonistką tej historii? Oczywiście, że nie. Moja złość nie była bezpodstawna, jednak osoba tuż po takiej traumie (wypadek) generalnie nie jest pozytywnie nastawiona do świata i jej oziębłość w późniejszym czasie jest zrozumiała. Rozumiem i akceptuję, że mogła nie być w stanie potraktować mnie lepiej, chociaż ta wiedza nie wymazuje bólu, który czułem przez lata.
Moja sytuacja jest z kolei... bardziej skomplikowana. Bo trauma, jakiej doświadczyłem nie jest jej winą - to po prostu wynik niefortunnego splotu okoliczności. Wielu nastolatków przeżywa młodzieńcze uczucia i nawet gorsze rozstania, związki z partnerami, którzy krzywdzą i manipulują. Ja jednak ze wszystkim zostałem sam – nie miałem przyjaciół, nie rozmawiałem o tych sprawach z bliskimi, toteż nie radziłem sobie z tym ciężarem. Jakimś cudem jednak, udało mi się przekuć cierpienie na paliwo determinacji.
Podsumowanie
Czy bez tych wydarzeń byłbym tu, gdzie jestem? Pewnie nie. Czy poznałbym O na popijawie w Toruńskim akademiku? Pewnie nie. Czy gdyby sprawy z A potoczyły się inaczej, nasza relacja przetrwałaby próbę czasu? Pewnie nie.
Czy zmieniłbym coś, co mnie spotkało w przeszłości? Żałuję tylko dwóch rzeczy:
1. Nigdy nie spotkaliśmy się z A, żeby wyjaśnić sobie niedopowiedziane sprawy
2. Tak późno odkryłem The Offspring
Komentarze
Prześlij komentarz